Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Dancing pleague in the city of Athens!


Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου,

  Φαινομενικά  χωρίς ιδιαίτερο λόγο ή πρόκληση, η κοπέλα που τα ξεκίνησε όλα άρχισε να χορεύει σε έναν τρελό ρυθμό στη πλατεία Συντάγματος μπροστά ακριβώς από την έξοδο του μετρό. Χέρια, πόδια, στήθος, γοφοί, κεφάλι και μαλλιά σαν αυτόβουλα  χόρευαν το καθένα στο δικό του  tempo.  Ήταν σαν να άκουγε παράλληλα στο κεφάλι της το "Blue (da ba dee) από Eiffel 65, το "blablabla" από Gigi D'agostino και το "Surfin bird" από Trashmen και να την ανάγκαζε μία ανώτερη δύναμη να υπακούει στο ρυθμό. Γρήγορα την μιμήθηκε μία παρέα από 15χρονα που βρήκαν ευκαιρία να χορέψουν  το νέο τραγούδι της Φουρέιρα. Ο κουλουρτζής στο θέαμα αυτό άρχισε να χορεύει το "Εat some more" από Alice Cooper και να εκσφενδονίζει τα κουλούρια του με μανία προς τους ανθρώπους. Κάτι ηλικιωμένοι στα παγκάκια δεξιά σηκώθηκαν και ξεκίνησαν σαν 20άρηδες να χορεύουν «Let's Twist Again». Τους ακολούθησαν και οι σαραντάρες μανάδες πήραν τα  μωρά στα χέρια, πέταξαν τα καρότσια, και ενώθηκαν με την φρενίτιδα γύρω τους χορεύοντας «Στη παλιά Ντισκοτέκ».


  Με το πέρας μίας ώρας το γκρουπ είχε καταλάβει τη πλατεία Συντάγματος και συνέχιζε την επέκταση του ως τη Βουλή και την Ερμού. Προς τη Βουλή, πάνω στη λεωφόρο Αμαλίας επικρατούσε πανζουρλισμός καθώς οι τζιβανάτοι και τα reggae λικνίσματα τους έδιναν τη δικιά τους μάχη απέναντι στα άψυχα μεταλλικά τέρατα και τους οργισμένους τους οδηγούς. Γρήγορα όμως κέρδισαν καθώς οι οδηγοί δεν μπορούσαν να αντισταθούν στην επιδημία χορού  και κατέληγαν να χορεύουν πάνω στα αυτοκίνητά τους ότι έπαιζε προηγουμένως το ράδιο τους. Λυσσασμένες βρισιές μετατρέπονταν σε άλαλους  μανιακούς χορούς. Το κίνημα έφτασε μέχρι και τους τσολιάδες που σαν τα gargoyle από τον Κουασιμόδο πήραν πνοή και άρχισαν να παρελαύνουν ρυθμικά σε μία ευθεία γραμμή. Από την άλλη μεριά οι trendy πολίτες της Ελλάδος με τα νεοαποκτηθέντα Dolce&Gabanna  γυαλιά και τις πέμπτες  κόκκινες γόβες για τη γκαρνταρόμπα επιδίδονταν σε akon, britney, madonna, lady gaga και άλλα μουσικά τέρατα της εποχής.


 Με αργό αλλά σταθερό ρυθμό η αρρώστια έφτασε ως και τα Εξάρχεια όπου τα πράγματα παραδόξως αγρίεψαν. Αντί για reggae, "hasta la victoria siempre", Ska-P και άλλες τέτοιες στερεοτυπικά παραδοσιακές εξαρχιώτικες μελωδίες γρήγορα εξαπλώθηκε ένα διαφορετικό είδος χορού. Με μπροστάρηδες τους θαμώνες του «Underground» οι Rage against the Machine, οι Iron Maiden , οι Disturbed και οι Cannibal Corpse επικράτησαν στο κεφάλι και τα πόδια κάθε εξαρχιώτη με το αποτέλεσμα να είναι τρομακτικό. Κεφάλια κουτούλαγαν με μένος, κλωτσιές έφευγαν αβέρτα προς πάσα κατεύθυνση και το αίμα έρρεε άφθονο. Tο μαγαζί «Dasein» ανατινάχτηκε από φανς  των Metallica επειδή πάνω στη παράνοια τους αντί για "Dasein" διάβασαν "darling" .Τα Εξάρχεια είχαν μετατραπεί σε ένα μεγάλο hardcore mosh-pit.  Άνθρωποι δίχως υπομονή πήδαγαν από το μπαλκόνι τους χορεύοντας για να ενωθούν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα με το πλήθος. Οι γάτες λικνίζονταν η μία πάνω στην άλλη λες και βλέπεις λεσβιακό των t.A.T.u και ο μπόγιας κυνήγαγε τα σκυλιά του δρόμου χορεύοντας το "Who let the dogs out". Με το πέρας  12 ωρών ολόκληρο το κέντρο είχε μολυνθεί από το Γκάζι μέχρι και το Γκύζη ενώ σε όλες τις μεγάλες λεωφόρους ο λαός χόρευε "Baby you can drive my car". Η επέκταση πλέον γινόταν μαζικά. Μία και μόνο ματιά του μαινόμενου πλήθους αρκούσε για να προσηλυτίσει τον οποιονδήποτε. Η κατάσταση ήταν ανεξέλεγκτη. Στο Περιστέρι και τις συναφείς περιοχές οι κάγκουρες με μπροστάρη τον Μήτρογλου έχαναν όλοι το πιο σημαντικό σημείο του «σώματος» τους από το πολύ χορό : τα «Αrnette» γυαλιά τους. Οι clubόβιοι σαν ζόμπι έψαχναν μανιωδώς τον θεό τους τον David Guetta με τις πληροφορίες πως το λημέρι του βρίσκεται στο "Ιn my bedroom" να ελέγχονται ως ανακριβείς.

  Η  κυβέρνηση είχε φτάσει στα όρια της. Είχαν ήδη περάσει 4 μέρες και το 70% του κόσμου της πρωτεύουσας βρισκόταν σε αυτό τον αέναο χορευτικό κλοιό δίχως αρχή και τέλος. Πέραν του θανάτου των ηλικιωμένων από καρδιακές προσβολές τίποτα άλλο καλό δεν συνόδευε την τρέλα αυτή. Μπαχαλάκηδες και λοιποί εγκληματίες είχαν πάρει το πάπλωμα τους και σαν φρεσκοχωρισμένες έφηβες έριχναν το κλάμα της ζωής τους στα σκαλάκια του Συντάγματος στο δρόμο που χάραξαν οι emo. Η χώρα είχε παραλύσει. Κάτι έπρεπε να κάνουν λοιπόν και γι΄αυτό έστειλαν τους ματατζήδες  να μοιράσουν πόνο. Κατά χιλιάδες έφτασαν με αλεξίσφαιρα,  πανοπλίες, ασπίδες, χειροβομβίδες και γενικά όλο τον εξοπλισμό του Action-Man ! Στις πρώτες γκλοπιές όμως που έριξαν κάτι απίστευτο συνέβη. Ένας-ένας όλοι οι ματατζήδες  έβγαλαν τα ρούχα τους, πέταξαν κάτω τις ασπίδες τους και ξεκίνησαν να χορεύουν με τα στρινγκάκια τους "I’ m a barbie girl", "Dancing Queen" και "I will survive" ! Εν τέλει οργανώθηκαν και σχημάτισαν το μεγαλύτερο Y-M-C-A που έχει δει η ανθρωπότητα, ακριβώς μπροστά από την έκθαμβη Βουλή!


Αυτά είναι ότι ξέρουμε για τις 4 πρώτες μέρες της πανδημίας που επικρατεί εκεί πάνω από εμάς τους 22 επιζώντες που κρυβόμαστε στο υπόγειο του Βασιλόπουλου τις  3 τελευταίες μέρες  προσπαθώντας να επιβιώσουμε. Ότι και αν είναι αυτό το πράγμα υποχρεώνει τον πραγματικό εαυτό του καθενός να εξωτερικεύεται με τον χορό και την μουσική. Πρέπει να είναι κάποιος αδιανόητα παράξενος ιός καθώς το ενδεχόμενο να χορεύει όλη η Αθήνα για να σταματήσει επιτέλους ο καύσωνας σαν τους Ινδιάνους κρίνεται ως ανεπαρκές. Εμείς προσωπικά φαίνεται πως έχουμε ανοσία για κάποιο λόγο με εξαίρεση 2 κοριτσάκια της ομάδας που δεν έχουν σταματήσει να χορεύουν «Mazoo and the zoo». Ανησυχούμε για την υγεία τους και το ενδεχόμενο να πάθουν υπερκόπωση. Στο σκισμένο αυτό τετράδιο θα καταγράφουμε τις εμπειρίες μας με την ελπίδα κάποια μέρα να μπορέσουμε να μοιραστούμε τα βιώματα μας.




To κείμενο έχει πρωτοδημοσιετεί στο Καλειδοσκόπιο τεύχος 45

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Case closed!



Πρόλογος: Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ  στην διαδικτυακή εκδοχή του φοιτητικού περιοδικού "Το Καλειδοσκόπιο". Ο συνμπλόγγερ όμως CELEBRITIS κάνοντας μία χωρίς λόγο μνεία στην περσόνα του nemeth που έχω παραμελήσει τον τελευταίο καιρό δικαιωματικά αξίζει την αφιέρωση της επανόδου μου. Το κείμενο btw που είναι γραμμένο τέλη Οκτωβρίου και μιλάει για τη "15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ". Καλή ανάγνωση !






EΙΣΑΓΩΓΗ



Περήφανα κούτελα, σκυμμένα κεφάλια, νευρικός βηματισμός και μελωδικά μουρμουρίσματα παντού. Το σκηνικό στη πλατεία είχε στηθεί από νωρίς και άνθρωποι πάσης ηλικίας σηκώθηκαν με τόλμη από το καναπέ τους και ήρθαν εδώ για να ενωθούν με τη φωνή του υπόλοιπου κόσμου και να φωνάξουν όλοι μαζί στα αυτιά των θυτών “Δεν πάει άλλο! Ώρα για αλλαγή”.

«Ήρθε ο καιρός να ενωθούμε. Ήρθε ο καιρός να μας ακούσουν»





ΕΙΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ ?

Με κάτι τέτοιες λυρικές φανφάρες δεν ξεκινάνε όλα τα κείμενα που μεμψιμοιρούν την «κατάσταση» και τα διάφορα γεγονότα της Ελλάδας? Είχα λοιπόν και εγώ το χρέος να επιστρατεύσω δραματικό ύφος, ένα μωρό-τρομερό-επαναστάτη, κοινωνικά φορτισμένες λέξεις και κλισέ εκφράσεις για να τραβήξω τη προσοχή σας. Μιας και το πέτυχα και δεν έχετε προχωρήσει αλλού ας πούμε τώρα και την αλήθεια για την 15η Οκτώβρη που είναι ελαφρώς διαφορετική.


15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ



Βλέποντας στο διαδίκτυο τα αποτελέσματα του κινήματος σε μερικές από τις υπόλοιπες 900+ πόλεις κατέφτασα με φουσκωμένες προσδοκίες στη Πλατεία στις 20:10. Βαβούρα, φασαρία, κόσμος αρκετός εκ πρώτης όψεως, δύναμη των ΜΑΤ δεν υπήρχε, «περίεργες φάτσες» επίσης δεν έβλεπα στον ορίζοντα, για φοιτητικήδυναμική παρουσία ούτε λόγος και γενικά είχες την εντύπωση πως είσαι σε ένα πανηγύρι. Καλαμπόκάδες, καλαμάκια, λουκάνικα, μία μικρή μουσικά σκηνή με κοινό, street perfomers, μέχρι και ένα σωματείο swing χόρεψε σε ένα σημείο. Μάλιστα ο κόσμος ήταν ακριβώς όπως είναι στα πανηγύρια στα χωριά. Ηλικιωμένοι, μεσήλικες και παππούδες με το ένα πόδι στον τάφο έδιναν δυναμικό παρόν και μία στο τόσο έβλεπες και ένα νιάτο έτσι για να σπάει το μοτίβο. Αρχικά τσαντίστηκα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους με τον φοιτητικό πληθυσμό και τις υποκατηγορίες του. Ύστερα όμως πήρα ένα ύφος παρόμοιο με αυτό του David Caruso όταν έχει λύσει μία υπόθεση και κοιτάει επιδεικτικά τον εγκληματία που μπαίνει στο περιπολικό-express για τη φυλακή και αναφώνησα «Γιατί να χάσει το σαββατόβραδο του ένας φοιτητής και να έρθει να «διαμαρτυρηθεί»? Αφού δεν έχει λόγο.» λύνοντας και εγώ τη δικιά μου υπόθεση.





15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ *ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ*

                                                
Να έρθουν να συμμετέχουν σε μία παγκόσμια διαμαρτυρία για την μη δημοκρατία ανά τον κόσμο για ποιο λόγο ακριβώς? Τι δεν πάει καλά στη ζωή τους? Το ότι μειώθηκε το οικογενειακό εισόδημα κατά μερικές εκατοντάδες ευρώ σημαίνει ότι πεινάνε? Σημαίνει ότι θα εγκαταλείψουν το φοιτητικό σπίτι που τυχόν νοικιάζουν? Τους αποτρέπει από το να είναι αυτή τη στιγμή έξω και να χαλάνε 6 ευρώ για μία μπύρα με τη παρέα τους? Προφανώς και όχι. Ας πούμε την αλήθεια. Εμάς των φοιτητών οι ζωές είναι ανεπηρέαστες ακόμα. Το υπερπολύτιμο μέλλον μας είναι πάνω από όλα και οι περισσότεροι γονείς θα προτιμήσουν να φάνε σκατά από το να πεινάσει το πολύτιμο τεκνό τους που «είναι των γραμμάτων και έχει λαμπρό μέλλον στις Αμερικές». Όλοι έχουμε κινητά (είτε I-Phone είτε όχι), όλοι χαλάμε 20-30 ευρώ τουλάχιστον το μήνα σε αυτά, όλοι έχουμε υπολογιστή με σταθερό internet, ,όλοι καλύπτουμε και με το παραπάνω τις βασικές ανάγκες μας, όλοι έχουμε 2-3 ζευγάρια παντελόνια και παπούτσια και όλοι καμιά φορά δίνουμε 30-60 ευρώ σε συναυλίες, παιχνίδια, αρώματα κλπ κλπ και φυσικά όλοι έχουμε άπλετο χρόνο για facebook χωρίς αυτό να επηρεάζει μοιραία το βιοτικό μας επίπεδο. Έτσι δεν είναι? Γιατί τότε να γεμίσει η πλατεία από νέους ανθρώπους? Σοβαρός λόγος λοιπόν ακόμα δεν υφίσταται για να πάει το σύνολο των νέων της Ελλάδας και να διαμαρτυρηθούν μαζικά και κατηγορηματικά.


                                

Προφανώς η χρησιμοποίηση της λέξης «όλοι» δεν είναι κυριολεκτική καθώς πραγματικά υπάρχουν παιδιά που βοηθούν στο οικογενειακό εισόδημα με δικό τους κόπο και όντως υπάρχουν φοιτητές που τα περνάνε δύσκολα. Ο αριθμός τους όμως είναι ακόμα μικρός και η δυναμική της κατώτερης της μεσαίας αυτής τάξης εκ του αποτελέσματος αδύναμη. Το άρθρο στοχοποιεί τον μέσο όρο που (ΔΕΝ) γεμίζει/συμμετέχει στις κατά καιρούς πορείες και άλλες μορφές διαμαρτυρίας.





ΑΤΟΜΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

Και συνεχίζουμε. Γιατί αποκλείεται αύριο να γίνει μία επανάσταση από τους νέους και να πέσει όλο το σύστημα? Πολύ απλά γιατί ακόμα το προσωπικό συμφέρον είναι πολύ πιο πάνω από το συλλογικό . Ο μέσος αντιδρών διαδηλωτής δεν πρόκειται να διακινδυνέψει την σωματική του ακεραιότητα προσπαθώντας να σταματήσει έναν μπάχαλο από το να πετάξει μολότοφ στα ΜΑΤ και να κατευθύνει εκεί την προσοχή των πάντων (=Μ.Μ.Ε). Ο ίδιος είναι ακόμα είμαι πιο σημαντικός από το γενικό καλό. Η μέση φοιτήτρια που χρωστάει (πολλά?) μαθήματα δεν θα προτιμήσει τις πορείες και τις καταλήψεις με κίνδυνο να μην περάσει τα μαθήματα που χρωστάει. Το πτυχίο της είναι ακόμα πιο σημαντικό από τη συνολική διαμαρτυρία. Δεν έχουμε φτάσει στο απροχώρητο, δεν πεινάμε και πάνω από όλα δεν έχουμε ακόμα εξαθλιωθεί σε βαθμό να υποβαθμίσουμε την ύπαρξη μας. Η Διαμαντοπούλου δεν υπερψήφισε ένα νομοσχέδιο που έλεγε «Κάθε φοιτητής που αποφοιτά οφείλει ύστερα να παραμένει άνεργος για το διάστημα των 10 (δέκα) ετών». Σε περίπτωση που είχε γίνει αυτό θα τελούσαν όλα τα πανεπιστήμια επί κατάληψη με πλήρη ομοφωνία, κανείς πρωτοετής και μη δεν θα τολμούσε να προτείνει «Ανοιχτό Πανεπιστήμιο» και όλοι οι φοιτητές θα ήταν όλοι μέρα στο δρόμο να μάχονται για την κατάρριψη του νομοσχεδίου αυτού. Αυτό σημαίνει εξαθλίωση. Αυτό σημαίνει συλλογική οργή. Αυτό σημαίνει επανάσταση. Αυτό σημαίνει αλλαγή των πραγμάτων. Αντιθέτως ξέρετε όλοι πως διαμαρτυρήθηκε ο συνολικός φοιτητικός πληθυσμός για το νομοσχέδιο και τι ανεπανάληπτη συνοχή υπήρχε γενικά.





ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τη σκαπουλάρουμε ακόμα. Το μεγάλο μπουμ δεν έχει έρθει. Από τον νέο κόσμο που ακόμα δεν έρχεται στις πορείες εύκολα καταλαβαίνεις πως η πορεία δεν έχει πάρει την πανελλήνια μορφή διαμαρτυρίας που θα θέλαμε (και θα μπορούσε) να πάρει.





ΟΤΑΝ

Όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο τότε ίσως όλα αυτά να αλλάξουν και να γίνονται εβδομαδιαίως μαζικές πορείες, συγκεντρώσεις και λοιπές μορφές πίεσης. Όταν γίνει στάση πληρωμών (όπως στην Αργεντινή), όταν οι γονείς δεν θα μπορούν να διαθέσουν χρήματα για ολόκληρο σπίτι και ψάχνουν περιπτώσεις ανθρώπων που νοικιάζουν ένα και μόνο δωμάτιο (όπως γίνεται στη Βουλγαρία), όταν ο φοιτητής δεν παίρνει αρκετό χαρτζιλίκι για τις εξόδους του (όπως γίνεται σε κάθε πληγείσα χώρα που οι βασικές ανάγκες έρχονται πρώτες), και άμα κάποτε αρχίσουμε να εκμεταλλευόμαστε τα προϊόντα ΜΑΣ (όπως έκανε το Εκουαδόρ όταν έδιωξε το ΔΝΤ) τότε ίσως να υπάρχει έδαφος για να γίνει το μεγάλο μπαμ. Μέχρι τότε είναι άτοπο να μας κάνει εντύπωση η κυριαρχία των 2 γνωστών παρατάξεων στα πανεπιστήμια, η προσέλευση φίλων και γνωστών στις διάφορες πορείες και λοιπές μορφές διαμαρτυρίας, οι απίστευτοι προβληματισμοί διάφορων φίλων μας στο facebook που σου δίνουν την εντύπωση πως δεν ζουν εδώ, το ότι ακόμα βλέπει ο κόσμος τηλεόραση και μάλιστα ενδιαφέρεται με ποιόν τα έχει η Μενεγάκη και τέλος ότι την επόμενη φορά που πάλι κάτι μεγάλο θα πάει να γίνει, τα μαγαζιά του κέντρου θα σφύζουν από νεολαία σε αντίθεση με την κρύα και ανιαρή πλατεία. Case closed!